Uit het rapport van de comissie Lemstra blijkt: sinds 1992 was al bekend dat de neuroloog Jansen Steur onverantwoordelijk werk leverde.
Het is moeilijk te bevatten hoe zowel collega's, medische staf, raad van bestuur als de inspectie zo lang de neuroloog Jansen Steur hebben zien dysfunctioneren zonder in te grijpen. Hoe kan dit gebeuren? Wat zijn de factoren en denkwijzen die dit veroorzaken?
1. De te onafhankelijke positie van de specialisten binnen de Nederlandse ziekenhuizen?
2. De directie van ziekenhuizen en wellicht ook collega's willen de vuile was niet buitenhangen?
3. De inspectie kijkt te veel naar koele cijfers en meetbare middelen en vergeet daarbij de patiënt?
Het rapport luidt: "waar was de patiënt?" Een goede titel want deze vraag lijkt in de besluitvorming rond de affaire niet vaak gesteld te zijn. Als de directie de verhalen van patiënten had verzameld en op juiste wijze had gemeten en deze verhalen ook serieus had genomen was het beeld snel duidelijk geworden.
De commissie Lemstra doet voor de hand liggende aanbevelingen: scherper toezicht op de kwaliteit van het werk van medici. De minister zou onder meer de meldingsplicht voor ziekenhuizen bij samenwerkingsproblemen tussen medici moeten verruimen. Allemaal prima, maar ook de commissie vergeet in deze aanbeveling degene waar het allemaal om draait: de patiënt. Laat deze het voor het zeggen hebben,
luister en monitor wat die zeggen, verzamel ernstige beschuldigingen en verdenkingen en bespreek dit direct met de vakgroepen en betrokken specialist.
Neem de mening van de patiënt als graadmeter en we hebben een uitstekend systeem om de vroeg in te grijpen bij (dreigende) problemen.
artikel 1/9/09 Tubantia : Vernietigend oordeel affaire Jansen Steur
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten